Ship of the Damned

Okyanusun ortasındaki o tekinsiz sis tabakası ve geminin çürümüş ahşaplarından sızan o kasvetli yalnızlık hissi içime işlese de senaryodaki o bariz mantık hataları ve karakterlerin anlamsız kararları bu güzel hüznü her defasında acımasızca böldü. Yine de o karanlık, neredeyse siyah-beyazı andıran puslu görselliği Biziz TV’nin yüksek çözünürlüğünde, hiç donma yaşamadan o pürüzsüz akışıyla izlemek, sinematografinin yarattığı o derin kederi hissetmemi biraz olsun kolaylaştırdı. Görsel bir şiir gibi akabilecekken mantık sınırlarını zorlayan zorlama gizemleriyle heba edilmiş bu yapım, geride sadece rüzgarda dalgalanan yırtık bir yelkenin o iç burkan sessizliğini bırakıyor.