Af

Karlı dağ atmosferiyle gerilimi harmanlayan minimalist psikolojik dramaların sadık bir takipçisi olarak, filmin görsel diline ve kasvetli havasına ilk dakikalardan itibaren bayıldım. Ancak hikayenin düğüm noktalarını çözmekte o kadar hantal davranılmış ki, bir süre sonra o durağanlık estetik bir tercih olmaktan çıkıp seyirciyi yoran ciddi bir akıcılık problemine dönüşüyor. Karakterlerin içsel çatışmaları daha derin işlenebilecekken, gereksiz uzatılmış dilsiz sekanslar yüzünden kendimi sık sık "artık bir şeyler değişsin" diye beklerken buldum.